Jeśli chodzi o psy użytkowe, tylko w nieznacznym stopniu przywiązuje się wagę do ich koloru. Tak więc wszystkie maści, od białej po czarną, są akceptowane. Przed około dziesięciu laty były poszukiwane husky całe białe, lecz nie zyskały zainteresowania szerszej rzeszy miłośników. Natomiast sprawą pierwszej wagi jest kwestia gęstości i jakości włosa. Sierść husky jest bardzo gęsta, ale średniej długości. Oczywiście liczy się nie tylko okrywa zewnętrzna. Husky ma gęsty podszerstek, stanowiący ochronę przed surowością zimy, który może jednak wypaść zupełnie podczas linienia.

Głowa nie jest wielka ani też zbyt lekka, dobrze zaznaczonym stopem (przełomem nosowo-czołowym). Oczy w kształcie migdałów, lekko skośne. Uszy raczej małe, proste. Kolor nosa harmonizuje z barwą szaty: zwykle czarny, przybiera odcień brązowy u psów maści rudej. Może być cielisty u psów jasnych. „Snow-nose”, czyli nos różowy jest akceptowany (przyczyna tego braku pigmentacji, niekiedy sezonowej, jest nieznana).

Standard precyzuje, że tułów jest umiarkowanie zwarty, chód lekki i swobodny. Średni wzrost (50.5 do 60 cm, zależnie od płci) idzie w parze z lekką, lecz mocną konstrukcją. Husky jedzą raczej mało, lecz mogą tyć, jeśli nie zapewni im się aktywności, do jakiej są przystosowane. Wybieganie jak należy, nie mają pod grubym futrem ani grama tłuszczu.

Najładniejszymi wystawowymi psami husky szczycą się w ostatnich latach Włochy i Hiszpania.