Współczesne badania nad historią psów zaprzęgowych wykazały, że wędrowne plemiona z północnych stron jeziora Bajkał, były pierwszymi, które zaprzęgły psa do sań, około 4 tys. lat temu. Psów używano jako towarzyszy, strażników, zwierząt domowych, myśliwych, pasterzy reniferów i jako siłę pociągową. Na przestrzeni wieków sztuka powożenia psami zaprzęgowymi osiągnęła wysoki poziom. Jukagirzy polewali płozy wodą, która po zamarznięciu tworzyła gładką powierzchnię. Ewenkowie zaprzęgali psy do sań w kształcie pojedynczej, dużej narty. Jako jedyni używali żagla do sanek (podobnie skonstruowane są współczesne bojery) W saniach Kamczadałów i Koriaków nie było ani jednego gwoździa. Wszystkie części łączono nasyconymi tłuszczem rzemieniami, co nadało saniom niezwykłej elastyczności. Płozy podbijali chrząstką fiszbinową wieloryba. Kamczadałowie podczepiali do zaprzęgu 6-12 psów. Często wędrowali przed psami na nartach lub rakietach śnieżnych torując drogę w głębokim śniegu. Zaprzęg posuwał się średnio 5-6 km/h z obciążeniem 60 kg na psa. Przed wyruszeniem w drogę ( na ogół 30 ludzi i 100 psów ) psy głodzono przez 2 dni, a po ukończeniu etapu dawali późnym wieczorem po jednej suszonej rybie. Pierwsze historyczne zapisy o użyciu psów zaprzęgowych i syberyjskim kole podbiegunowym pojawiają się w arabskiej literaturze w X wieku, w pismach Marco Polo w XIII wieku i u Francesco da Kollo w XVI w. Pierwotny pies zaprzęgowy był przede wszystkim myśliwym pochodzącym od wilków lub udomowionych psów z południa kontynentu. Psy, które przetrwały w twardym klimacie Syberii były duże, o mocnej, gęstej sierści, rozwinęły dodatkową warstwę puchu dla zwiększenia ochrony przed wiatrem i mrozem. Ich uszy były krótkie, tak by zminimalizować utratę ciepła przez wystające części ciała i wypełnione miękkimi, izolującymi włosami, a poduszki łap były twarde. Pierwsi poganiacze psów (Musher) byli myśliwymi, którzy przybyli na arktyczne tereny i uznali, że najlepszym sposobem na podróżowanie przez kraj zima jest psi zaprzęg. Konie, ani tez samoloty nie były dobrym środkiem transportu w ekstremalnych warunkach arktycznych.

Współczesne badania nad historią psów zaprzęgowych wykazały, że wędrowne plemiona z północnych stron jeziora Bajkał, były pierwszymi, które zaprzęgły psa do sań, około 4 tys. lat temu. Psów używano jako towarzyszy, strażników, zwierząt domowych, myśliwych, pasterzy reniferów i jako siłę pociągową. Na przestrzeni wieków sztuka powożenia psami zaprzęgowymi osiągnęła wysoki poziom. Jukagirzy polewali płozy wodą, która po zamarznięciu tworzyła gładką powierzchnię. Ewenkowie zaprzęgali psy do sań w kształcie pojedynczej, dużej narty. Jako jedyni używali żagla do sanek (podobnie skonstruowane są współczesne bojery) W saniach Kamczadałów i Koriaków nie było ani jednego gwoździa. Wszystkie części łączono nasyconymi tłuszczem rzemieniami, co nadało saniom niezwykłej elastyczności. Płozy podbijali chrząstką fiszbinową wieloryba. Kamczadałowie podczepiali do zaprzęgu 6-12 psów. Często wędrowali przed psami na nartach lub rakietach śnieżnych torując drogę w głębokim śniegu. Zaprzęg posuwał się średnio 5-6 km/h z obciążeniem 60 kg na psa. Przed wyruszeniem w drogę ( na ogół 30 ludzi i 100 psów ) psy głodzono przez 2 dni, a po ukończeniu etapu dawali późnym wieczorem po jednej suszonej rybie. Pierwsze historyczne zapisy o użyciu psów zaprzęgowych i syberyjskim kole podbiegunowym pojawiają się w arabskiej literaturze w X wieku, w pismach Marco Polo w XIII wieku i u Francesco da Kollo w XVI w. Pierwotny pies zaprzęgowy był przede wszystkim myśliwym pochodzącym od wilków lub udomowionych psów z południa kontynentu. Psy, które przetrwały w twardym klimacie Syberii były duże, o mocnej, gęstej sierści, rozwinęły dodatkową warstwę puchu dla zwiększenia ochrony przed wiatrem i mrozem. Ich uszy były krótkie, tak by zminimalizować utratę ciepła przez wystające części ciała i wypełnione miękkimi, izolującymi włosami, a poduszki łap były twarde. Pierwsi poganiacze psów (Musher) byli myśliwymi, którzy przybyli na arktyczne tereny i uznali, że najlepszym sposobem na podróżowanie przez kraj zima jest psi zaprzęg. Konie, ani tez samoloty nie były dobrym środkiem transportu w ekstremalnych warunkach arktycznych.
 

Przewóz poczty i ładunków psimi zaprzęgami stał się intratnym interesem. Wiele ras kupowano lub kradziono z poza Alaski, a następnie sprzedawano po bardzo wysokich cenach na Północy. Królewska policja kanadyjska używała zaprzęgów podczas patrolowania granicy od 1873 r. W 1907 roku powstał "Nome Kennel Club", który zorganizował rok później wyścig All Alaska Sweepstakes (Nome - Candle - Nome, dystans 408 mil ). W 1910 r. rosyjski handlarz futer Pelzhandler Goosak wystartował zaprzęgiem nieznanych jeszcze Siberian Husky i zajął 3 miejsce. Psy te zyskały uznanie i dużą popularność. W 1910 roku Fox Ramsey wystawił trzy zaprzęgi, jednym z nich powoził John Johnson "Iron Man" - uzyskał w "All Alaska Sweepstake" znakomity czas 74 godziny 14 minut i 37 sekund, poprawiony dopiero po 73 latach. Jednym z najsłynniejszych zaprzęgów był zaprzęg Leonarda Sepali, który wygrywał wyścig "All Alaska Sweepstake" trzy razy z rzędu. W 1925 roku (27.01-02.02) psy pociągowe przebiegły 1100 kilometrów z Nenana do Nome dowożąc szczepionkę dla chorych. Dla upamiętnienia tego zdarzenia oraz odwagi i wytrzymałości psów, które pomogły uratować mieszkańców Nome, w nowojorskim Central Parku postawiono pomnik psa Balto i zamieszczono napis:

"Dedykowane nieposkromionemu duchowi psów pociągowych, które zimą 1925 roku przebiegły sześćset mil przez śnieg, zdradliwą wodę, arktyczną zamieć, aby dowieźć szczepionkę z Nenana do dotkniętego epidemią Nome.